Ευάγγελος Γκόκας

Συνέντευξη στην Κατερίνα Σπανούδη

Ο Κύριος Ευάγγελος Γκόκας είναι ζωγράφος και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων εδώ και σχεδόν 15 χρόνια, ενώ στο παρελθόν είχε δουλέψει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σήμερα είναι Κοσμήτορας της Σχολής Καλών Τεχνών και Πρόεδρος του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης. Παράλληλα έχει κάνει 9 ατομικές εκθέσεις.
Συζητήσαμε μαζί για τη σπουδαία πρωτοβουλία της Σχολής Καλών Τεχνών «Crafts – Εφαρμοσμένες Τέχνες –Αργυροτεχνία», στο πλαίσιο της οποίας περιλαμβάνονται τα μαθήματα αργυροτεχνίας στο Πανεπιστήμιο, αλλά και τα μνημόνια συνεργασίας με τους στρατηγικούς εταίρους. Με ταπεινότητα μα ταυτόχρονα περηφάνια για τα επιτεύγματα του Τμήματος, ο κύριος Γκόκας μας ενημέρωσε για τα επόμενα βήματα και τους στόχους της Σχολής, σε μία περίοδο που καθώς φαίνεται είναι η αρχή ενός λαμπρού μέλλοντος για την αργυροτεχνία.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες της Καλών Τεχνών Ιωαννίνων που παρουσιάζουν τα σχέδια τους στο Μουσείο Αργυροτεχνίας στην έκθεση “Aπό το ασήμι στο χαρτί”.

Κύριε Γκόκα, από τον Οκτώβριο του 2025 διδάσκεται η αργυροτεχνία στην Καλών Τεχνών στα Γιάννενα. Πώς κατέστη αυτό εφικτό; 
Λοιπόν, ας το πάρουμε από την αρχή. Από το 2016 – 2017 η Σχολή Καλών Τεχνών στα Γιάννενα διαμορφώθηκε με τις ίδιες ακριβώς λειτουργίες που έχουν και οι υπόλοιπες τρεις Καλών Τεχνών - Θεσσαλονίκης, Αθήνας και Φλώρινας – μετά από 16 χρόνια παρουσίας στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. 
Και επειδή, η πόλη των Ιωαννίνων είναι η πόλη του ασημιού και του κοσμήματος, η ένταξη μαθημάτων αργυροτεχνίας στη Σχολή, ήταν πάγια επιθυμία όλης της κοινότητας των ασημουργών, του σωματείου, και του ΚΕΠΑΒΙ.
Και αυτή η επιθυμία άρχισε να οργανώνεται πριν από δύο χρόνια με τον πρώτο μήνα αργυροτεχνίας, το Μάιο του 2024.  Τότε η Σχολή Καλών Τεχνών συμμετείχε ενεργά, καθώς ήταν ένας από τους συνδιοργανωτές. 

Επίσης να πούμε ότι από το 2024 ξεκίνησε και η επαναλειτουργία της ΔΥΠΑ, και συγκεκριμένα του τμήματος αργυροτεχνίας, που είχε σταματήσει για ένα μεγάλο διάστημα. Από τότε είχαμε παρατηρήσει ότι πολλοί απόφοιτοί μας, τόσο από τα εργαστήρια της γλυπτικής όσο και από τα εργαστήρια της ζωγραφικής - τις δύο κύριες κατευθύνσεις - τελειώνοντας την Καλών Τεχνών πήγαιναν στη ΔΥΠΑ για να μπορέσουν να ασχοληθούν με την αργυροτεχνία. 
Οπότε δεν αργήσαμε να αντιληφθούμε την ανάγκη να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα και ταυτόχρονα να βρούμε έναν τρόπο να εφοδιάσουμε τους φοιτητές μας με μία ακόμα δεξιότητα. 

Μέσα από αυτή τη διαδικασία έγιναν κάποιες συζητήσεις και κάποιες επαφές, στον πρώτο μήνα αργυροτεχνίας το 2024 και άρχισε να ωριμάζει η συνθήκη για τη δημιουργία κάποιων μαθημάτων. Το 2025, στο δεύτερο μήνα αργυροτεχνίας ανακοινώσαμε την πρόθεσή μας να προχωρήσουμε στην δημιουργία μιας ομάδας μαθημάτων, κι έτσι από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2025 μπήκαν στο προπτυχιακό πρόγραμμα της Σχολής Καλών Τεχνών του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, τρία μαθήματα αργυροτεχνίας: Αργυροτεχνία I, Αργυροτεχνία II και Αργυροτεχνία III. 
Μας βοήθησε πολύ το ότι έχουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να διδάξει σχέδιο κοσμήματος, τον κύριο Δήμο Παπαδόπουλο, ενώ θα ήθελα να τονίσω ότι με το που εκφράσαμε την πρόθεσή μας να ξεκινήσουμε τα μαθήματα, η πρωτοβουλία αγκαλιάστηκε τόσο από την κοινότητα των αργυροτεχνιτών, το Σωματείο Ασημουργών στην Γιαννιώτικη Τέχνη, όσο και από το ΚΕΠΑΒΙ. 

Ακολούθησε μία ανακοίνωση δωρεάς μηχανημάτων και εργαλείων. Η ΠΟΒΑΚΩ επίσης μας στήριξε ενεργά, και την ευχαριστούμε πολύ για όλο το εγχείρημα. Μας έχει ήδη παραχωρήσει πάγκους εργασίας και μηχανήματα, τα οποία θα μπουν από τη νέα χρονιά, ξεκινώντας από τα προκαταρκτικά μαθήματα σχεδίου και κοσμήματος. Ταυτόχρονα, συνεργαζόμαστε με το ΠΙΟΠ (Πολιτιστικό Ίδρυμα του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς) και το Μουσείο Αργυροτεχνίας στην πόλη των Ιωαννίνων, οπότε είχαμε τη δυνατότητα φέτος να εκθέσουμε και τα έργα των φοιτητών, τα σχέδια δηλαδή όσων παρακολούθησαν τα μαθήματα. Μια έκθεση η οποία έχει πάρει παράταση και πιθανόν να φιλοξενηθεί και στην Αθήνα στους χώρους του ιδρύματος. 
Όλο αυτό το εγχείρημα το έχει αγκαλιάσει το Υπουργείο Πολιτισμού, το ΠΙΟΠ, και οι τοπικοί σύλλογοι. 
Τώρα, σκοπός μας είναι σε ένα βάθος χρόνου, να μπορέσουμε να οργανώσουμε και άλλες ομάδες εφαρμοσμένων μαθημάτων πάνω στην αργυροτεχνία. Να δημιουργήσουμε δηλαδή μία νέα κατεύθυνση, ιδανικά ένα δεύτερο τμήμα της Καλών Τεχνών, που θα έχει να κάνει περισσότερο με τα εφαρμοσμένα: την αργυροτεχνία, την ξυλογλυπτική, την υφαντική, τα κεραμικά.

Από την τελετή υπογραφής Μνημονίων Συνεργασίας μεταξύ της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και θεσμικών και επαγγελματικών φορέων του κλάδου της αργυροτεχνίας και της αργυροχρυσοχοΐας.

Αυτό τι χρειάζεται για να το πετύχετε; 
Η ίδρυση μιας νέας κατεύθυνσης σίγουρα χρειάζεται πολιτική βούληση, αφού θα πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες προσλήψεις, να πλαισιωθεί δηλαδή η Σχολή. Φυσικά αν δημιουργηθούν δύο Τμήματα της Σχολής - από τη μία οι Εικαστικές Τέχνες και Επιστήμες τηςΤέχνης και από την άλλη τα Εφαρμοσμένα -, οι δύο αυτές κατευθύνσεις θα μοιράζονται με κάποιο τρόπο το ίδιο προσωπικό. Αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι θα χρειαστούν εξειδικευμένοι άνθρωποι, οι οποίοι θα μπορούν να διδάξουν τόσο το κόσμημα, όσο το σχέδιο κοσμήματος, την κατασκευή, όπως επίσης και τις άλλες εφαρμοσμένες τέχνες, όπως την υφαντική. 
Κυρίως λοιπόν νομίζω ότι είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης και διάθεσης. Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια διάθεση τα τελευταία χρόνια στην περιοχή μας, και  ένα ενδιαφέρον από το Υπουργείο Πολιτισμού. 
Επίσης παρατηρώ ότι γενικά υπάρχει ένα ενδιαφέρον τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, σχετικά με το craft, τις χειροποίητες τέχνες. 

Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε στο εγχείρημα ένταξης μαθημάτων αργυροτεχνίας στην Καλών Τεχνών;
Σε αυτή την ιστορία τρέχαμε με το χρόνο. Αυτή η πρωτοβουλία δουλεύεται τουλάχιστον 2 με 3 χρόνια και δεν ήταν εύκολο να συνδεθούμε και να συντονίσουμε όλη την τοπική κοινότητα. Για αρχή καταφέραμε με τις δικές μας δυνάμεις και στήσαμε τρία μαθήματα τα οποία πήγαν πάρα πολύ καλά. Του χρόνου όμως θα πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένα πλήρες και εξοπλισμένο εργαστήριο, να έρθουμε σε πιο έντονη επαφή με το ΚΕΠΑBΙ, να επισκεφτούν οι φοιτητές τα τοπικά εργαστήρια των αργυροτεχνιτών της πόλης. Να υπάρξει δηλαδή μια τριβή ανάμεσα στην παραδοσιακή, σχεδόν άτυπη, γνώση του τεχνίτη αργυροχρυσοχόου με την ακαδημαϊκή γνώση που μπορεί να δώσει ένα τμήμα της Καλών Τεχνών. Οπότε πρέπει να γίνει η ώσμωση των δύο διαφορετικών χώρων. Και νομίζω ότι η πρόκληση για του χρόνου θα είναι αυτή. Ευτυχώς έχουμε την υποστήριξη όλων των φορέων, του Υπουργείου Πολιτισμού, του ΚΕΠΑΒΙ, του ΔΙΟΦ, του Δήμου Ιωαννιτών, που βοήθησε και αυτός στην προσπάθεια, και της ΠΟΒΑΚΩ που μας χορήγησε με εξοπλισμό. 
Τώρα θέλουμε να φτιάξουμε μερικά προγράμματα στο ΚΕΔΙΒΙΜ (Κέντρο Δια Βίου Μάθησης) του Πανεπιστημίου, μέσα από τα οποία οι φοιτητές μας θα έρχονται σε επαφή με τους αργυροτέχνες, αλλά και οι αργυροτέχνες θα έρχονται στο Πανεπιστήμιο, δηλαδή στοχεύουμε σε μια πιο σωστή ροή και κίνηση.

Ο Κοσμήτορας της Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων, Ευάγγελος Γκόκας, και ο Πρόεδρος της ΠΟΒΑΚΩ, Πέτρος Καλπακίδης, κατά την υπογραφή Μνημονίων Συνεργασίας.

Όλα αυτά τα τρέχετε εσείς ως κοσμήτορας; Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος μέσα σε αυτό;
Όχι αλίμονο. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που βοηθούν, γι’ αυτό μιλάω συνέχεια για αυτούς. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος που έχει αναλάβει το μάθημα είναι, όπως προανέφερα, ο Δήμος Παπαδόπουλος. Ένας άλλος υποψήφιος διδάκτορας που ολοκληρώνει είναι ο Αντώνης Καναβούρας, ο οποίος έχει δουλέψει πάνω στην αργυροτεχνία από τη μεριά της θεωρίας, έχει δουλέψει με τα σωματεία και τον κόσμο της αργυροτεχνίας στην πόλη των Ιωαννίνων και πραγματικά μετέχει ενεργά σε όλη αυτή την προσπάθεια. Τους ευχαριστώ και τους δύο πολύ. Υπάρχει γενικώς μια ομάδα ανθρώπων.

Παίρνετε πρωτοβουλίες δηλαδή πιο πολύ ομαδικά; 
Ναι, υπάρχει μια ομάδα εργασίας. Μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια γνωρίσαμε ανθρώπους και εκείνοι εμάς. Υπάρχει τακτική επικοινωνία με τον πρόεδρο των ασημουργών, τον Κώστα Ζερβό, και με τον Παύλο Κούργια, από το ΚΕΠΑΒΙ. Υπάρχει δηλαδή, μια άτυπη ομάδα εργασίας που βοηθάει να συμβαίνουν τα πράγματα. 
Τι είναι αυτό που καθιστά τόσο σημαντική την ένταξη του μαθήματος Αργυροτεχνία στη Σχολή Καλών Τεχνών, κατά τη γνώμη σας; 
Κοιτάξτε, είμαστε μια σχολή Καλών Τεχνών, σε μια πόλη που έχει πλούσια ιστορία όσον αφορά τόσο την ασημουργία, όσο και γενικά τα craft. Κάθε Καλών Τεχνών προσπαθεί κάποια στιγμή να φτιάξει ένα δικό της προφίλ. Η εισαγωγή των εφαρμοσμένων τεχνών στη Σχολή μας θα μας βοηθήσει αρχικά να φτιάξουμε ένα δικό μας διακριτό προφίλ σε σχέση με τις υπόλοιπες Σχολές, ενώ ταυτόχρονα θα δώσει ένα έρεισμα και στην πόλη. Γιατί κοιτάμε και την πόλη. Είναι σημαντικό για το Πανεπιστήμιο να έρχεται σε επαφή τόσο με τις ανάγκες όσο και με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πόλης, να μη γυρνάμε την πλάτη μας. Επίσης, είναι σημαντικό ότι η δημιουργία κατεύθυνσης Εφαρμοσμένων Τεχνών θα δώσει επαγγελματικές διεξόδους σε αρκετά παιδιά. Μέσα στο πλαίσιο αυτών των τριών μαθημάτων η πρόθεσή μας είναι, σε συνεργασία με τη ΠΟΒΑΚΩ, να φτιάξουμε και κάποιες θέσεις εργασίας, δηλαδή κάποιες θέσεις πρακτικής άσκησης, με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ. Ήδη, δύο-τρία παιδιά θα προχωρήσουν αυτό το καλοκαίρι και θα πάνε σε εργαστήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για να δουλέψουν. 
Η ΠΟΒΑΚΩ, τα σωματεία, τα συνδικάτα, και όλοι οι φορείς, θα μας ανοίξουν τις πόρτες για να μπουν τα παιδιά σε αυτή τη διαδικασία. Δυστυχώς τα προγράμματα είναι μόνο δίμηνα, αλλά η εμπειρία έχει δείξει ότι όσοι πάνε, βρίσκουν κάποιο τρόπο για να μείνουν, αν το θέλουν. 
Επίσης, να σημειώσω ότι τα παιδιά αντιμετωπίζουν με πολύ σοβαρότητα αυτό το εγχείρημα, τους απασχολεί η επαγγελματική τους αποκατάσταση, και αυτό είναι καλό γιατί βρισκόμαστε σε πραγματικά δύσκολους καιρούς. 

Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να γίνει διαφορετικά σε σχέση με αυτό το μάθημα; 
Δε θα το έλεγα. Θέλω απλώς να γίνονται τα πράγματα στον χρόνο τους, για να μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε τόσο τις δικές μας επιθυμίες όσο και τις επιθυμίες των φοιτητών μας και πραγματικά αυτό που ξεκινήσαμε να εμπλουτίζεται συνέχεια. 
Είμαστε γενικά ευχαριστημένοι. Δηλαδή αν σκεφτεί κανείς τις δυνάμεις και τις δυνατότητες που είχαμε για την πρώτη χρονιά, τα αποτελέσματα είναι πάρα πολύ καλά. Γύρω στα ενενήντα άτομα παρακολούθησαν τα μαθήματα αυτά, επιδεικνύοντας ένα πολύ υψηλό ενδιαφέρον, κάτι που μας χαροποιεί και μεγαλώνει έτσι τις προσδοκίες και την υποχρέωση, να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των φοιτητών. 
Αξίζει επίσης να υπολογίσουμε τη θέρμη με την οποία αγκάλιασαν την προσπάθεια όλοι οι φορείς. Να θυμίσω εδώ ότι το Μάιο καταφέραμε και υπογράψαμε κάποια μνημόνια συνεργασίας, τα οποία περιλαμβάνουν και τα κομμάτια της πρακτικής άσκησης με την ΠΟΒΑΚΩ, το Σωματείο Ασημουργών, το ΠΙΟΠ, και τις πρωτοβουλίες με το Δήμο. 
Τα μνημόνια υπογράφησαν στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Crafts – Εφαρμοσμένες Τέχνες –Αργυροτεχνία», η οποία έχει τριπλό στόχο: τη σύνδεση των φοιτητών με τους τεχνίτες της πόλης, την εισαγωγή χειροτεχνικών μαθημάτων στη Σχολή, αλλά και την επίσημη συνεργασία του Πανεπιστημίου με τους φορείς, η οποία ολοκληρώθηκε μέσα από τα μνημόνια συνεργασίας.
Υπάρχει δηλαδή μια ισχυρή θεσμική δομή που στηρίζει την πρωτοβουλία μας.

Απεικονίζονται από αριστερά προς τα δεξιά: ο Πρ. του Σωματείου “Η Γιαννιώτικη Τέχνη” Κ. Ζερβός, ο Αντιπρύτανης Ξ. Μπήτσικας, ο Αντιδήμαρχος Μ. Πασχόπουλος, ο I. Συρμακέσης, μέλος του ΔΣ της ΠΟΒΑΚΩ, ο Κοσμήτορας Ε. Γκόκας, η Διευθύντρια του ΠΙΟΠ Α. Ράπτη, ο Πρ. του ΚΕΠΑΒΙ Π. Κούργιας, ο Γ. Γ. της ΠΟΒΑΚΩ Τ. Παπαθανασίου, ο Πρ. του ΣΑΑ Γ. Σπυρομήλιος, η Γραμματέας της Σχολής Καλών Τεχνών Α. Καζαντζή, και ο Πρ. της ΠΟΒΑΚΩ Π. Καλπακίδης.

Από το 2024, όπως αναφέρατε, καθιερώθηκε ο Μάιος ως μήνας γιαννιώτικης αργυροτεχνίας. Μετά από ποιες διαδικασίες επιτεύχθη αυτό; 
Λοιπόν το 2024 ο Μάιος θεσμοθετήθηκε ως μήνας αργυροτεχνίας με πρωτοβουλία του Δήμου Ιωαννιτών και της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού. Αυτό έγινε γιατί είχε προηγηθεί η ένταξη της Γιαννιώτικης Αργυροτεχνίας στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το 2023. 
Έτσι, η θεσμοθέτηση του μήνα Αργυροτεχνίας, πήρε και μία μορφή τελετής της ένταξης στο Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Αυτό ήταν και το κύριο θέμα της πρώτης χρονιάς, στην οποία συμμετείχαμε και εμείς ως εισηγητές στη στρογγυλή τράπεζα σχετικά με το τι γίνεται και πώς θα κινηθούμε στη συνέχεια. 

Ποιος ήταν ο δικός σας ρόλος στην ένταξη της Γιαννιώτικης Αργυροτεχνίας στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς; Πήρατε κάποια πρωτοβουλία ή ήταν απόφαση της πολιτείας;
Όχι. Αυτό ξεκίνησε από τις κοινότητες: τον Δήμο Ιωαννιτών, και τα σωματεία των ασημουργών, και ήταν ένα προσωπικό τους στοίχημα το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία. 
Τη δεύτερη χρονιά, αφού έγινε η ένταξη στο Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδος, ξεκίνησε ο επόμενος στόχος του να πάμε στο ευρωπαϊκό και ακόμα παραπέρα. Οπότε συμμετείχαν σε όλη αυτή την προσπάθεια μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως ο κύριος Καναβούρας, όπου ένα μεγάλο κομμάτι της συγγραφής του φακέλου υποβολής πέρασε και από τα δικά του χέρια, γιατί το διδακτορικό του είναι πάνω σε αυτό το κομμάτι. 
Οπότε σιγά-σιγά κατά τον πρώτο μήνα τέθηκε το ζήτημα του να δώσουμε ακόμα μεγαλύτερη δυναμική και εκεί έγιναν οι πρώτες συζητήσεις και εκφράστηκαν οι επιθυμίες. 
Στο δεύτερο μήνα, το 2025, η Καλών Τεχνών συμμετείχε με το εργαστήριο της Πληροφορικής, όπου τα παιδιά δούλεψαν με αλγοριθμικές αναπαραστάσεις μοτίβων Γιαννιώτικης Αργυροτεχνίας, στο εργαστήριο Ψηφιακών Μορφών Τέχνης. Επίσης, τότε ανακοινώθηκαν και τα τρία μαθήματα, που ξεκίνησαν το Σεπτέμβρη του 2025.
Το 2026 συμμετέχουμε πλέον πολύ πιο ενεργά. Πραγματοποιήθηκε η έκθεση των έργων των φοιτητών των τριών μαθημάτων Αργυροτεχνίας στο Μουσείο Αργυροτεχνίας, η οποία συνεχίζεται ακόμα. 
Επίσης φέτος ανατέθηκε στην Καλών Τεχνών το λογότυπο του Μήνα Αργυροτεχνίας, το οποίο φιλοτέχνησε το εργαστήριο γραφιστικής της Καλών Τεχνών και είναι η Γιαννιώτικη Μαργαρίτα. Τέλος, συμμετείχε και το εργαστήριο Ψηφιακών Μορφών Πληροφορικής με ένα αλγοριθμικό διάγραμμα της Γιαννιώτικης Αργυροτεχνίας σε προβολές έξω στο δημόσιο χώρο. 

Πώς βιώσατε αυτόν το μήνα, τόσο εσείς ως καθηγητής όσο και οι φοιτητές;
Ήταν πολύ καλά. Δηλαδή αν πούμε ότι η πρώτη χρονιά ήταν πιο επίσημη και τυπική, με φορείς, θεσμούς, Υπουργείο, γιορτές, ένταξη, η δεύτερη ήταν για να βρούμε τα πατήματά μας, και η τρίτη ήταν πραγματικά πολύ πιο ανθρώπινη, με πλήθος σπουδαστών τόσο από την Καλών Τεχνών όσο και από τη ΔΥΠΑ. Δεν ήταν δηλαδή απλώς μια αναμνηστική τελετή για τη Γιαννιώτικη Αργυροτεχνία. Ήταν μια ενεργητική δράση, γιατί παράλληλα έγιναν εργαστήρια και συνέβησαν πράγματα. 

Υπήρχε κόσμος που ήρθε στα Γιάννενα συγκεκριμένα για αυτά τα δρώμενα; 
Ναι υπήρχαν πολλοί επισκέπτες. Συνέβησαν πράγματα, εργαστήρια μέσα στην πόλη. Ήταν ένας πλούσιος μήνας με δραστηριότητες οι οποίες έκλεισαν στο ΠΙΟΠ με έναν πολύ όμορφο και συγκινητικό τρόπο. Ήταν πάρα πολύ ωραία και αυτό είναι υπόσχεση για τα επόμενα. 

Ποια είναι τα σχέδιά σας για τις επόμενες σεζόν; 
Τώρα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το Σεπτέμβρη να έχουμε ετοιμάσει το εργαστήριο, δηλαδή το χώρο όπου θα στεγάζονται τα μαθήματα, όπου εκτός από τα σχεδιαστήρια θα υπάρχουν και πάγκοι εργασίας. Δηλαδή θα έχουμε ένα όσο το δυνατόν πλήρες εργαστήριο αργυροτεχνίας, και από εκεί και πέρα, σε συνεργασία με το ΚΕΠΑΒΙ, κάποιες δραστηριότητες θα μπορούν να φιλοξενηθούν στα εργαστήρια του κέντρου της βιοτεχνίας ή των ασημουργών της πόλης. 
Έπειτα, η προετοιμασία μας για το Μήνα Αργυροτεχνίας ξεκινάει μετά τα Χριστούγεννα και διαρκεί μέχρι το Μάιο. Ευτυχώς είχαμε πολύ καλή συνεργασία, και να σημειώσω ότι παρόλο που είχαμε μόνο τρία μαθήματα σε δύο εξάμηνα, οι φοιτητές κατάφεραν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό της ΠΟΒΑΚΩ για το σχεδιασμό κοσμήματος και φτάσαμε πολύ κοντά σε μία καλή διάκριση. Σημαντικό για εκπαίδευση μόλις δύο εξαμήνων. 
Έτσι διαπιστώνουμε ότι παρότι τα τρία μαθήματα δε συνιστούν ένα πλήρες πρόγραμμα αργυροτεχνίας, οι δικοί μας φοιτητές επειδή έχουν ένα καλλιτεχνικό background μαθαίνουν σχετικά πιο εύκολα. Ακόμα και στα έργα που εκθέτονται στο Μουσείο Αργυροτεχνίας φαίνεται ότι οι φοιτητές πήραν αναφορές ή λεπτομέρειες από παραδοσιακά Γιαννιώτικα κοσμήματα και τα αναδιαμόρφωσαν μέσα από ένα σύγχρονο κώδικα. Εξάλλου, αυτή είναι και η δική μας δουλειά:  όχι μόνο να αναβιώσουμε τη Γιαννιώτικη αργυροτεχνία, η οποία είναι εξαιρετική, αλλά να μπορέσουμε να δώσουμε καινούργιες αναγνώσεις 
σε μία παραδοσιακή τέχνη.